Steeds vaker hoor ik om mij heen dat bevallingen uitlopen op een keizersnede. Waar dat aan ligt, daar heb ik geen kennis of mening over, maar ik heb het wel aan den spreekwoordelijke lijve ondervonden. Drie bevallingen die ik zou fotograferen zijn uiteindelijk allemaal uitgelopen in een keizersnede, waarvan er een niet eens geresulteerd heeft in een fotoreportage. Ik noemde mezelf al wel eens gekscherend jinx, alsof ik het zou aantrekken! Niet echt goede reclame voor een geboortefotograaf natuurlijk enerzijds, maar anderzijds was het wel steeds de juiste procedure op de momenten waar het kindje echt geboren moest worden. Dus waarom niet vol vertrouwen de volgende tegemoet zien?

Synthia reageert geïnteresseerd op mijn portfolio-oproep op Facebook. Ze is dan 27 weken zwanger en is 11 augustus uitgerekend. Omdat ze nog weinig afweten van geboortefotografie stel ik voor om zo snel mogelijk een keer kennis te maken. Het contact verloopt vrij vlot en we komen al voor een week later tot een afspraak.

Als ik 22 mei op weg ga naar het kennismakingsgesprek zindert mijn hele lijf. Het is de eerste opdracht die ik na het volgen van de workshop Geboortefotografie bij Fermont Fotografie krijg. Wat ik voel is een mengeling van wild enthousiasme om mezelf eindelijk te kunnen laten zien met alle kennis en motivatie die ik heb opgedaan, en van zenuwen, want vertel en vraag ik wel voldoende? Dat mijn routeplanner hun adres niet weet te vinden en een stuntelig rondrijden doen mijn gedachten even welkom afleiden. Met behulp van de juiste aanwijzingen van Synthia vind ik snel de weg naar hun huis: een verrassend rustig straatje aan een weids uitgestrekt veld; een heerlijke plek om als kind onbezorgd te kunnen spelen. Het gesprek verloopt, vooral door het tempo dat ik er onbewust inhou, vrij vlot. Synthia en Ardjan zijn ingetogen, maar zeker enthousiast en ik ben zo blij dat ze mij uiteindelijk de vereeuwiging van de geboorte van hun dochter toevertrouwen!

Half juli, vlak na de vorige bevalling die ik gefotografeerd heb, pak ik het WhatsAppcontact met Synthia op. Ze werkt in de kinderopvang en telt de zware dagen af. Ze is vrij moe, want de werkdruk ligt nog hoog. Desondanks gaat de zwangerschap eigenlijk prima. Als haar verlof dan eindelijk begonnen is informeert Synthia haar verloskundige over mijn aanwezigheid en gelukkig vinden ze het helemaal geen probleem!

Eind juli en begin augustus breken aan en alles blijft rustig. Gek genoeg geldt dat ook voor mij! Waar ik bij hen mijn eerste en dus spannendste kennismakingsgesprek heb gehad voel ik mij omgekeerd evenredig rustig bij de aanloop naar de bevalling. Helemaal anders met de vorige bevalling, waar ik tijdens de intake het verloop helemaal los heb gelaten, maar naar de bevalling toe juist alles minutieus uit de weg ruimde om erbij te kunnen zijn.

Tot woensdag 9 augustus. Synthia appt dat ze een zware nacht heeft gehad door zeurende rugpijn en buikkrampen. Daarvoor had ze al een weekend van harde buiken gehad en lichte melkproductie. De baby was de week ervoor pas ingedaald dus ze verwachtte nog geen ontsluiting.

Donderdagmiddag appt Synthia me weer; ze is naar de verloskundige geweest en daar op de onderzoekstafel bleek ze flinke voorweeën gehad te hebben. En al 2 centimeter ontsluiting te hebben! De bevalling is in gang gezet! De volgende controle is op dinsdag gepland, maar ik vraag me hardop af of ze de dinsdag wel gaat halen. Ze hoopt stiekum ook van niet, want alles doet haar pijn. Wat ergens, denkt ze, ook komt doordat ze weet dat de bevalling op handen is; door het loslaten van de spanning lijkt er steeds meer activiteit. Ik geef aan dat ik er rekening mee hou dat ze me die avond al wel kan gaan bellen, dat er meer regelmaat in zit. “Vanavond zou wel heeeeeel snel zijn”, antwoordt Synthia, enigszins vol ongeloof.

Die avond is het thuis een rommeltje. Mark neemt onze oudste mee naar zijn ouders. Omdat hun terugkeer wat lang duurt ga ik de jongste alvast op bed leggen. Die ziet dat echter helemaal niet zitten zonder zijn broer en papa erbij. Met het oog op de op handen zijnde bevalling pak ik mijn telefoon erbij terwijl de jongste in zijn bed rondstuitert. En, zoals ik diep van binnen ergens had verwacht, krijg ik om 21.12 het verlossende appje van Ardjan: De weeën komen regelmatig en de verloskundige is gebeld, die komt er aan. Ik app terug dat hij het me maar moet laten weten zodra hij weet hoeveel ontsluiting ze heeft en vervolgens bel ik Mark, of hij al bijna thuis is. Terwijl ik hem aan de lijn heb, hij is bijna thuis, krijg ik het volgende appje van Ardjan: Synthia heeft al 5 centimeter ontsluiting. Ze gaan rondbellen naar welk ziekenhuis ze kunnen gaan en vlak daarna hoor ik dat het het Ikazia Ziekenhuis in Rotterdam is. Mark is dan net binnen, de oudste stuitert naar boven. Na een dikke kus aan de kinderen graai ik mijn krentenbollen uit de vriezer, pak ik mijn cameratas en stap ik om 21.35 opgeladen in de auto. Tijdens de rit naar Rotterdam voel ik me heel energiek en een brede glimlach komt om mijn mond: Wat vind ik dit toch geweldig om te doen!

Om 22.25 sta ik in de hal van het Ikaziaziekenhuis waar ik Ardjan bel, omdat ik geen wijs kan uit de bewegwijzering. Op zijn aanwijzingen kom ik aan bij hun kamer, waar Ardjan me al buiten op staat te wachten. Als ik binnenkom valt mij als eerste de rust op. Synthia ligt op bed en de kraamverzorgster is bij haar. Synthia heeft het zichtbaar moeilijk met de weeën maar weet ze in alle rust weg te ademen. Bijna bang om de serene rust te verbreken zet ik mijn spullen in een hoekje achter het gordijn en begin te fotograferen.
De verloskundige die nu aanwezig is is Maxime, maar de verloskundige van de praktijk waar zij ervaring opdoet, Lize Verbaas, zal later komen. Maxime ondersteunt Synthia door drukmassages op haar onderrug te geven. Alles gebeurt in betrekkelijke rust. Ardjan loopt wat rond en wisselt van zitplek zo nu en dan. Ook zijn ondersteuning van Synthia is ingetogen en kalm en hij streelt haar handen zacht. Ik moet een beetje glimlachen van binnen als hij probeert Synthia op te peppen door haar, tijdens een wee, vragen te stellen of door grapjes te maken. Synthia doet haar best om geduldig te antwoorden terwijl ze tegelijk met een verkrampt gezicht haar weeën weg probeert te ademen.
Als verloskundige Lize binnen is wordt er rond 23.10 besloten om te kijken of de weeën misschien wat beter te handelen zijn als Synthia zou gaan staan. Van liggen naar zitten bevalt echter niet heel goed, en van zitten naar staan al helemaal niet. Het valt te zwaar en Synthia kan zich maar met moeite staande houden. Niet lang daarna gaat ze toch weer liggen. De weeën zijn duidelijk erg heftig, maar ik heb erge bewondering voor hoe Synthia haar energie toch naar binnen weet te keren.
Rond 00.30 verandert er iets: ze voelt alsof ze naar de wc moet. Dat is het startsein voor de laatste fase van de bevalling: ze mag gaan persen. Deze weeën vallen haar zo zwaar en het duurt voor haar gevoel zo lang, dat ze bang wordt dat ze het niet kan. Ze vraagt enig moment zelfs nog om een ruggenprik, maar daar kan Lize helaas niet aan voldoen!
Terwijl Synthia haar dochtertje meehelpt de laatste centimeters tot haar nieuwe leventje te overbruggen, en dat gaat met twee centimeter vooruit en een achteruit, positioneer ik me aan haar rechterzijde. Ik ben me er zo van bewust dat ik dit bijzondere, intieme maar toch zo universele proces mag meemaken. Om 01.45 komt voor mij het kruintje in zicht; wat een bos haar heeft het meisje al! Vervolgens, als de oortjes naar buiten komen, blijkt echter dat het sterrenkijkertje tijdens de bevalling gedraaid is: ik sta op de verkeerde plek om het gezichtje te kunnen zien! Met een sprintje om het bed heen ga ik aan Synthia haar linkerzijde zitten. Vervolgens wordt het hoofdje geboren en om 01.50 wordt eindelijk kleine Rosali geboren! Een bevalling volgens het boekje: alle fases volgden elkaar vloeiend op en ze komt uiteindelijk zelfs op haar uitgerekende datum!
Het meisje geeft echter geen kik als ze op haar moeders buik wordt gelegd. In alle haast mag Ardjan de navelstreng doorknippen en ik kan het nog op het nippertje fotograferen, voordat Rosali in allerijl wordt meegenomen naar het kamertje ernaast. Echter nog voordat ik daar een voet binnen kan zetten geeft Rosali haar eerste hartenkreet. Synthia is duidelijk uitgeput en heeft het nog zwaar met de hechtingen die worden aangebracht, maar eindelijk heeft ze haar langverwachte kindje in haar armen. Ardjan is vol trots op zijn vrouw en zijn dochter en streelt ze beide in alle voorzichtigheid. Omdat Rosali wat begint te zoeken wordt ze wat geholpen met aanleggen aan de borst. Omdat het aanhappen nog niet lukt wordt dit vervolgens maar even met rust gelaten.
De standaardonderzoekjes vinden plaats: de nacontrole van de placenta (die helemaal intact is) en de apgarscore wordt vastgesteld. Tussendoor mag Ardjan nogmaals de navelstreng ritueel doorknippen. Rosali doet het supergoed en is heel rustig.
Ardjan nestelt zich vervolgens met zijn dochter in de zetel/slaapbank waar zij kan genieten van huid-op-huidcontact met haar vader. Dat is het moment dat de rust wederkeert. De verloskundigen zijn door naar de volgende bevalling en Synthia ligt na te zinderen. Hoewel ze zou willen slapen is haar hele lijf nog in de rush van de bevalling. Dit is het moment dat ik kies om het kersverse gezinnetje met rust te laten.
Dank jullie wel, Ardjan en Synthia, dat ik deelgenoot mocht zijn van dit levensveranderende moment in jullie leven. Ik wens jullie zoveel geluk met jullie kleine trots! <3
Note: Er worden door mij geen zorgverleners herkenbaar in beeld gebracht, tenzij zij hier uitdrukkelijk toestemming voor hebben gegeven.

Een bevalling volgens het boekje – De geboorte van Rosali

5 gedachten over “Een bevalling volgens het boekje – De geboorte van Rosali

  • 5 september 2017 om 13:17
    Permalink

    Prachtig geschreven,
    Het is zo ontroerend ook,
    Ik leef helemaal mee!
    Echt super mooi.
    Liefs linda

    Beantwoorden
  • 5 september 2017 om 20:52
    Permalink

    Prachtig. Zowel je verhaal als de foto’s. Petje af!

    Beantwoorden
  • 7 september 2017 om 20:03
    Permalink

    Super mooi! Bij mijn volgende zwangerschap zou ik dit ook super graag willen!

    Beantwoorden
  • 11 augustus 2018 om 21:36
    Permalink

    Weer prachtig geschreven en vastgelegd Eva! Echt super ontroerend. Mooi hoor. Groet linda

    Beantwoorden

Laat een reactie achter op Eva Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *