Het begint zoals ik al weken in mijn achterhoofd had gehouden: Op 5 oktober om 01.00 uur, ik doezel net weg na een nachtvoeding aan mijn jongste zoontje, gaat mijn telefoon. Het is Patrick: Anclaire ligt op de ok, de baby wordt met spoed gehaald via een keizersnede. Ze waren slechts op controle, maar na wat onderzoeken werd besloten dat ze moest blijven. De baby moest zo snel mogelijk geboren worden. Helaas hadden ze daar niet op gerekend. Ze hadden nog net wel besloten om de vluchttas mee te nemen, maar een camera en natuurlijk het autostoeltje voor de baby hadden ze na wat wikken en wegen thuis gelaten. En nu kan ik er dus niet bij zijn om de geboorte te vereeuwigen, klonk de spijt in Patrick zijn stem. Of ik wel wil komen om de eerste momenten vast te leggen als ze uit de ok komen. Maar natuurlijk kom ik!

De uren die volgen zijn net zo onwezenlijk voor mij als dat ze me het vol spanning kloppende hart van de geboortefotografie doen voelen. Ik laat mijn kinderen in diepe rust achter in hun bedje, niet wetende hoe laat ik terug zal zijn. Of ze morgen in allerijl naar opa en oma moeten worden gebracht voordat Mark naar zijn werk gaat. Mark staat echter wel met mij op om te kijken of ik nog iets nodig heb. Met de gps op zijn mobiel als wegwijzer naar het TweeSteden Ziekenhuis in Tilburg in de hand stap ik de deur uit. De hele stad is in diepe rust en ik ga op weg naar twee, of eigenlijk drie mensen wiens leven zojuist op zijn kop is gezet. Vol zenuwen en enthousiasme rijd ik over verlaten wegen, tot ik in alle rust mijn auto op de bijna geheel verlaten parkeerplaats bij het ziekenhuis parkeer. En dan naar binnen… Blijkt de hoofdingang in de avond gesloten te zijn…

Een A4’tje op de deur verwijst mij naar de ingang van de spoedeisende hulp. Als een kip zonder kop ren ik voor de hoofdingang heen en weer op zoek naar een zij-ingang of een wegbewijzering die mij vertelt waar die spoedeisende hulp is. Je zou maar op het punt staan om te bevallen! Terwijl ik al voor me zag gebeuren dat vader, moeder en kind inmiddels al lang en breed op hun kamer zitten te wachten op mij, waag ik een gok en ren ik om het gebouw heen. Eindelijk!!! Daar is de spoedeisende hulp!

Vol adrenaline introduceer ik mezelf bij de dame van de beveiliging als geboortefotograaf en vertel dat ik een afspraak heb bij de verloskamers. Na een (voor mij, op dat tijdstip en met zoveel aan mijn hoofd) veel te ingewikkelde routebeschrijving, en nog eens terug te zijn gelopen om de beveiligingsdame te vragen mij naar de lift te escorteren, stond ik om 02.30 eindelijk voor de gesloten deuren van de verloskamers. Tijd om mijn camera tevoorschijn te halen en mijn instellingen aan te passen.

Als eerste komt Patrick aangelopen, met een uitdrukking van zowel vermoeidheid, als gelatenheid en trots. Ik feliciteer hem; het is een jongen en hij heet Jelmer. Een bijzonder, want zo lang gewenst kindje. Hij gaat weer naar binnen en ik wacht tot de klapdeuren van de ok opengaan. Als Anclaire en Jelmer in hun bed naar buiten worden gereden begin ik te fotograferen.

Ik loop achter de kersverse familie aan, door de lange donkere gangen van het ziekenhuis. Ergens herinnert het mij zo aan mijn eigen eerste bevalling: Zoveel heftige gebeurtenissen in een leven in tijden dat de rest van de wereld slaapt. En dan het besef hoe mooi het is dat ik er bij mag zijn. Aangekomen in hun ruime kamer kondigt de verpleegkundige aan dat ze eerst wat onderzoekjes doet en dat ik daarna kan gaan fotograferen. Ik antwoord dat ze alle ruimte heeft om de onderzoeken te doen en dat ik ga fotograferen zonder haar in de weg te lopen. Ik ben er niet!! En uiteraard zal ik haar niet herkenbaar in beeld brengen.

Dan het moment dat de verpleegkundige weggaat en de stilte valt. Ik loop wat rond. Verwonder me erover hoe ik in een saaie ziekenhuiskamer toch zoveel te fotograferen heb. Want hoewel de daadwerkelijke bevalling niet door mij is gefotografeerd, toch voel ik hoe waardevol en warm deze momenten zijn. Hoe Anclaire zich, nog vol verwondering over de snelheid waarop ze moeder is geworden, deze nieuwe jas gelijk als gegoten aanmeet. Hoe Patrick probeert om geen armpjes te breken als hij de zorgvuldig geselecteerde eerste kleertjes bij Jelmer aantrekt en hoe vol trots hij zijn zoon in zijn armen houdt. Lieve woordjes van aanmoediging om te drinken aan de borst, van troost als het even niet lukt, of gewoon van verrukking en trots vervliegen zo snel, maar mijn foto’s hebben ze uit de lucht kunnen pakken en vast kunnen leggen.

Als ik om 05.00 terug in mijn auto stap ben ik nog steeds hyper. Ik haal diep adem, zet de gps weer aan, start de auto en word, heel aardig, door de beveiliging met een open slagboom uitgewuifd. Op weg naar huis besef ik me dat dit is wat ik wil doen. Naast jonge ouders hun bed staan tijdens dit bijzondere proces, desnoods bij nacht en ontij.

Om 05.30 stap ik weer in bed. De jongste was wat overstuur geweest toen ik er ineens niet meer was, fluistert Mark als ik hem zijn telefoon teruggeef. Ik doe mijn ogen dicht en de rondvliegende gedachten en indrukken dwarrelen langzaam neer. Na 1,5 uur heerlijk slapen staat de oudste alweer aan bed te stuiteren.

Mijn ervaring van deze eerste, al dan niet volledige, geboorte houdt hier natuurlijk niet op. Bij de nabewerking zie ik wat ik heb kunnen vangen en dit gun ik iedere (aanstaande) ouder. Details die je als ouders in de roes van de bevalling alleen nog maar herinnert omdat ze zijn vastgelegd. Oprechte en rauwe emoties, zo ongekunsteld dat ze het hele geboorteverhaal opnieuw vertellen. De ontroering in hun ogen bij het herbeleven van die nacht, toen ik hen de foto’s overhandigde, is dan ook onbetaalbaar.

Heel veel geluk, Anclaire en Patrick, met jullie mooie zoon Jelmer!

Willen jullie ook dat ik het unieke proces van de geboorte van je kindje voor jullie vereeuwig? Neem dan contact met me op voor meer informatie!

Terug naar Blogs

De geboorte van Jelmer: mijn eerste oproep, een memorabele nacht

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *